تبلیغات
نیلوفرصحرا
photo #1
photo #2
photo #3
photo #4
photo #5
photo #6
photo #7
در پی زنهار خاطرات نای نوشتن نیست و چیزی لابه لای ورق ها را لیاقت نمی بخشد... خلوتی شامگاهِ مرا می گیرد ، با سینه ای پر از راز ها که سالهاست در ایستاده بودنشان مرده اند درقعر شراره های سوزناک و سه نقطه های مبهم...
دخترک گل فروش داستان من زیباست... مهربان است و دوست داشتنی... ساده و صمیمی و صبور ، و هیچ وقت هم نمی گوید گل ... گل ! فقط یکبار گفت : گل م ، چشمهای دلم زده می شود از تکرار لحظه های تلخ و شیرین ِ روزهای پوشالی...!
درانزوای کدام ایمان نشسته ای که مرا در انزوای درد کشتند! در حبس ـ سرابم نمود و خواب چشم ربود به وعده ای که حوری و باده شد موکلم تلخت باد باده های بهشت که بهای انگورش مرا به خوابی سرد و ملتمس میبرد..
امشب چقدر خالی ام ... و چقدر دلگیر است در اوج ِ داشتن این همه را "احساس خالی بودن" ... گاه قلبها چقدر جدی جدی می شکنند و گاه....خود می مانی و خودت... با لبهایت بخوان تا بنویسم: آسمانِ ابریِ دلم، بارانی است.
مروز در سیاره ای كه هنوز رصد نكرده اند به عكس كودكی ام كه روی تاقچه پیر شده است با نیمی از حماقتم هزار بار گم شدن عشق را فریاد می زنم و با نیم دیگرش خدا را ...!!
ای شکار هلهله سبزه زار شکوه رقصم را بالای دار بخاطر بسپار که از خشکسال ممتد نبودنت ترنم انگشتان باران شانه های خشکم را نمناک کرد... بخوان باز با من باز باران با ترانه...
تو ای زیباتر از امید من! کاش به رنگ تمام سبزه ها بودم تا حقیقت ـ بهارگون تورا نقاشی کنم زخمی ـ زخمت که می شوم خدای ساکن امام زاده ی کوچک از کعبه هم می گریزد... مدادم بهانه می گیرد و در دلتنگی های تو شعرهایم قفس قناری اند
با چشم دل سخن دل بخوان...
     من معلم هستم

من معلم هستم
       آنچه آموخته ام ،
              با سخاوتمندی
                                      به تو می آموزم .

به تو می آموزم :
      ( الف ) ایمان را
            تا که روحت با آن ،
                        نور و صیقل یابد .

 به تو می آموزم ،
      که چطور ،
       فعل مجهول « ستمها شده است »
       فاعلش معلوم است .
           بشناسش که ستمکش نشوی ،
                                    با ستم هیچ مساز  ،
                                      با ستمگر بستیز .

به تو می آموزم
    که اگر ما همه یک تن بشویم ،
    یک تن تنها نیست
                 که ستمدیده شود .

به تو می آموزم
    هر کجایی سخن از زور و زر است ،
                   حرف ربط آنجا نیست .

به تو می آموزم
  که گذشت
     آن  زمانها که کلام
      کنج زندان دهان من و تو می پوسید .
                                     حرف را باید زد
                                     به زبان همه کس .

به تو می آموزم
              که چطور
                     بر رخ اطلس انسانیت ،
رنگها بی مفهوم
مرز ها بی معنی ا ست ،
وتو در تاریخ
          جای پایی داری .


به تو می آموزم
            که چطور
           عشق را در دل خود ضرب کنی
                 و سپس بر همگان تقسیمش ،

وچطور
نا مساویها را به تساوی بکشی .
 
به تو می آموزم
   لحظه های گذران هستی
      چه بهایی دارند ،
هر زمان گلبرگی
 از گل عمر من و تو به زمین می افتد .
پس بیا بوی خوش خوبی را
                  به همه هدیه کنیم .
نو گلم ،فرزندم
      ای سرا پا همه شوق
       تو بخواه ...........
       تو بپرس
       تا که تعریف کنم ،بینهایت ها را

                                              
                                                



                                                   روزتان مبارک باغبانان دشت عشق و دانایی




 <چهارشنبه 9 اردیبهشت 1394  10:54 ق.ظ  (فاطمه )